Nieuwsbericht

09-01-2018

Meentcross 2018: Verslag, uitslag en foto's!

Ik ren al een aantal jaartjes de cross op de Meent en elk jaar betrap ik me er tijdens het eerste rondje op dat ik denk: ‘Potverdorie, ze hebben het parcours weer moeilijker gemaakt!’ Of ligt dat simpelweg aan het feit dat ik elk jaar een jaartje ouder word? Maar ik zweer het: Dit jaar was het parcours echt zwaarder! En dit jaar was het ook gaver dan ooit! Complimenten aan parcoursbouwers Ruben Verlangen en André van IJzendoorn. Wat moeten die twee een lol hebben gehad bij het uitdenken en uitzetten van de paden. Paden? Zeg maar gerust modderhellingen en kruip-door-sluip-doorweggetjes. Het moddergehalte was deze zondag op z’n best. De hoeveelheid regen die de afgelopen maand is gevallen had zich in zijn geheel in Beusichem geconcentreerd op het ooit strakke gras van de Meent. Veel dingen waren dit jaar anders: We liepen met de klok mee, op een halve Meent, waardoor we een maximaal aantal meters klommen en bergen strandzand en glibberige boomstammen tegenkwamen. Heerlijk!



Menig loper hoorde ik puffend zeggen dat ze bij de eerste verkennende ronde al dachten: ‘Hoe overleef ik dit?’ Nu zijn lopers meestal heel taai en bovendien ook nog heel sociaal. Toen ik bij de start had geroepen dat ik bang was een schoen te verliezen in de modder, zoals dat jaarlijks bij minder fortuinlijke lopers gebeurde, stelde Harm mij vaderlijk gerust met de woorden: ‘Dan kom ik je wel redden Sandra!’ Met deze zalvende woorden ging ik van start, samen met 105 andere lopers uit Culemborg en omgeving. Je kon kiezen uit 1, 2, 4 of 6 ronden van 1560 meter. Dus ook de afstand was dit jaar anders dan anders!



We waren dus onderweg. De eerste drie ronden was ik nog redelijk fit en tot mijn verbazing twee lopers voor mij ook. Terwijl iedereen lekker bezig was met afzien hadden Koos en Remco het hoogste woord. Waarover? Nou, over hoe je lichamelijke kwalen, opgelopen tijdens dit soort trails, het beste kunt tackelen. Tuurlijk joh, hét onderwerp om tijdens zo’n blub-wedstrijd met elkaar te bespreken! Ik volgde het gesprek met belangstelling en probeerde in hun slipstream te blijven. Dit lukte goed omdat het tempo bij de heren wat temperde. En passant ving ik nog een briljante tip op, namelijk dat je een gekwelde achillespees heel goed kunt laten behandelen met een achilleshamer. Een hamer! Remco zwoer erbij. Zo was ik al rennend weer een stukje wijzer geworden.



Ondertussen scheen de zon volop, dunde het veld al aardig uit en zat de snelle of korte loper aan de traditionele erwtensoep. Maar voor hen die nog liepen, en dat op hun tandvlees deden, stonden er gelukkig nog wat supporters langs de kant die de ijskoude wind trotseerden. Naast trainer Gerard en EHBO’er Shenja zag ik tot mijn stomme verbazing ook een zwart/witte kater parmantig meekijken. Hij sloeg iedereen gade met zo’n blik van: ‘Ja, zwaar hè?’ Jeroen vertelde later dat het de huiskat van de nieuwe accommodatie-eigenaren is. Kunnen we deze levende mascotte volgend jaar weer inhuren?



Uiteindelijk brak voor mij ook het laatste rondje aan, al duurde dat dus langer dan ooit. Zonder de man met de hamer te zijn tegengekomen, en met beide schoenen nog aan mijn voeten, zat Antje mij onverwachts op de hielen. En dan ben ik opeens weinig sociaal, wordt het een wedstrijd en pers ik er alsnog een eindsprint uit! Door deze blik-op-oneindigactie vergat ik linksaf te slaan, miste ik de finishlijn en heb ik dat later, voor de foto, samen met Antje nog een keer dunnetjes over gedaan!


Hartelijke groeten,
Sandra Wormgoor


UITSLAGEN: HIER
FOTO’S: HIER





Lees meer berichten